பரமஹம்ஸ யோகானந்தர் அருளிய இறைவன் நிச்சலனத்திலும் அமைதியிலும் உணரப்படுகிறான்

எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்: உங்களுக்கு சிறிது ஓய்வு நேரம் கிடைக்கும்போது, அதை இறைவனுடன் உங்கள் நட்பை வளர்ப்பதற்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். இது எனது சொந்த அனுபவத்திலிருந்து நான் உங்களுக்கு அளிக்கும் ஒரு பணிவான ஆலோசனையாகும்….

இறைவனுடன் நட்பு வளர்த்துக் கொள்ளவும், அவனை நேசிப்பதற்கும், நாம் அவனை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அசைவற்ற நிலையிலும் அமைதியிலும் உங்கள் ஆன்மாவை அவனிடம் அர்ப்பணியுங்கள்.

ஒருவேளை, சில மாதங்களில், வேதங்கள் மற்றும் மற்ற சாத்திரங்களில் உள்ள ஞானத்திலிருந்து நான் உங்களுக்கு இறைவனைப் பற்றி கற்பிக்கக்கூடும்; ஆனால் அந்த உண்மைகளை நீங்கள் உங்கள் ஆன்மாவுக்குள் உணர்ந்தறியாவிட்டால் அது உங்களுக்குப் பெரிய பயனை அளிக்காது.

ஆன்ம-அனுபூதி அகஅமைதியில்தான் கிடைக்கிறது. அமைதியை இறைவன் விரும்புகிறான். அமைதியே தெய்வத் தந்தையின் புனித பீடமும் சரணாலயமும் ஆகும். அமைதியில் அவனைத் தேடுவதைப் பயிற்சி செய்யுங்கள். தியானமே வழி. நான் உங்களுக்கு அளிக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த ஆலோசனை அதுவே. நூல்களையும், வகுப்புகளையும், தத்துவ விளக்கங்களையும் நீங்கள் பெறலாம். ஆனால் இதை மட்டும் மறந்துவிடாதீர்கள்: உங்கள் ஓய்வு நேரம் முழுவதையும் தியானம் செய்வதற்கும், இறைவனுடன் நட்பை வளர்த்துக் கொள்வதற்கும் உபயோகியுங்கள்.

தியானத்தின் முதல் சில நிமிடங்களில் உங்கள் மனம் அலைபாயக்கூடும், ஆனால் எண்ணங்கள் அடங்கும் வரை நீண்ட நேரம் விடாமுயற்சியுடன் இருங்கள். நீங்கள் இப்படி நினைப்பீர்கள்: “ஓ, இன்று எனக்கு இந்த வேலை இருக்கிறது; நான் இன்று இரவு சற்று நேரம் கழித்து தியானம் செய்வேன்.” அவனை அறிவதின் மிகப்பெரிய முக்கியத்துவத்தை நீங்கள் உணராத வரை, அந்த “இன்று இரவு” உங்களுக்கு ஒருபோதும் வரப்போவதில்லை; கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் வேலைகள் உங்கள் காலை, மதியம் மற்றும் மாலைப் பொழுதுகளை நிரப்பிவிடும், இறுதியில் இரவு வரும்போது நீங்கள் உதவியற்ற நிலையில் உறக்கத்திற்கு ஆட்பட்டுவிடுவீர்கள்.

ஆகவே, நீங்கள் தியானம் செய்ய அமரும்போது, ​​மனதை ஒருமுகப்படுத்துங்கள். அலைபாயும் எண்ணங்களை விரட்டிவிட்டு, “தந்தையே, என்னுடன் இருப்பீராக. எனக்கு ஒரு பதில் வேண்டும்; உம்முடைய அருளாசியை எனக்குள் உணர விரும்புகிறேன்,” என்று உறுதியாகக் கூறுங்கள். ஒவ்வொரு முறையும் இன்னும் ஆழமாக மீண்டும் மீண்டும் அவனிடம் அதையே சொல்லுங்கள்.

“வானுலகத் தந்தையே, நான் உம்மை நேசிக்கிறேன்” என்று கூறும் அதே நேரத்தில், நீங்கள் சாப்பிட விரும்பும் ஒரு சுவையான கேக்கை பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருப்பது போல் மனம் அலைபாய பிரார்த்திப்பது சிறிதும் பயனற்றது. முதல் வார்த்தையான “தந்தையே” என்று கூறுங்கள், அதுவே போதும்; ஆனால் அதை நீங்கள் உணரும் வரை சொல்லுங்கள். பின்னர் உங்கள் பிரார்த்தனையின் அடுத்த வாக்கியத்திற்குச் செல்லுங்கள்.

கிழக்கிற்கும் மேற்கிற்கும் உள்ள ஒரு வித்தியாசம் இதுதான். உதாரணமாக, நான் முதன்முதலில் அமெரிக்கா வந்தபோது மேற்கத்திய இசை என்னைக் கவரவில்லை ஆனால் இப்போது ஒரு கதை உச்சக்கட்ட முடிவை நோக்கிச் செல்வதுபோல அது எவ்வாறு முன்னேறுகிறது என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். கிழக்கில் நாம் இசையை இந்த வழியில் பயன்படுத்துவதில்லை; அது வெளிப்படுத்தும் உணர்வில் மூழ்கிப் போகும் வரை அதைத் திரும்பத் திரும்ப வாசிக்கிறோம்.

இறைவனிடம் எந்த அன்பையும் உணராமல், பிரார்த்தனை புத்தகம் முழுவதையும் ஓதுவதால் என்ன பயன்? உண்மையான பிரார்த்தனை என்பது அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது; அது நீங்கள் இறைவனிடம் சொல்வதை உணர்வதே ஆகும். அந்த உணர்வு வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டும்: ஆரம்பத்தில் நீங்கள் இறைவனை அறியாததால், அவன் மீது அன்பு கொள்வதில்லை.

நமக்கு நெருக்கமானவர்களையும் பிரியமானவர்களையும் நாம் நேசிக்கிறோம். அவர்களுக்கு நாம் உணர்வதை இயல்பாகவே வெளிப்படுத்துகிறோம்; அது நம் இதயங்களிலிருந்து தன்னிச்சையாகவே பீறிட்டு எழுகிறது. ஏன்? ஏனென்றால் அவர்கள் நமக்கு உண்மையானவர்கள்; அவர்களை நாம் கண்முன் அல்லது நம் மனக்கண்ணால் காண முடியும். ஆனால் இறைவனை நாம் காண்பதில்லை, ஏனெனில் நாம் அவனை அறிய முயற்சி செய்யவில்லை. மலர்களிலும் இயற்கையின் பிற அழகுகளிலும் அவனுடைய இருப்பை நாம் ஊகிக்கலாம்; ஆனால் அவனோடு நேரடித் தொடர்பு கொள்வதற்கு ஆழ்ந்த தியானம் தேவைப்படுகிறது….