“‘ஒரு கொசுவை எப்படித் தந்திரமாக வெல்வது’ — அக அமைதியின் யோக சக்தி” பரமஹம்ஸ யோகானந்தர் அருளியது

“ஆக! புதிதாக அரும்பும் ஆராய்ச்சியாளரே! பாவம் என் மூக்கு! குருதேவரின் குரல் சிரிப்பினால் குலுங்கிற்று. நீ ஏன் தூங்கச் செல்லக்கூடாது? உனக்காக முழு உலகமே மாறுமோ? உன்னை மாற்றிக் கொள். கொசுக்களின் நினைவை விட்டொழி.”

நான் பணிவுடன் என் படுக்கைக்குத் திரும்பினேன். என் அருகில் ஒரு கொசு கூட வரத் துணியவில்லை. முதலில் குருதேவர் கொசுவலைக்கு ஒப்புக் கொண்டது வெறுமனே என்னை மகிழ்விக்கத்தான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். அவருக்கு கொசுக்களிடத்தில் எந்த பயமும் இல்லை. யோக சக்தியினால் கொசுக்கள் அவரைக் கடிப்பதை தடுக்க முடிந்தது. அல்லது அவர் நினைத்தால், அவர் இதிலிருந்து தப்பி, தாக்கப்பட முடியாத தன் உள்ளுக்குள் ஒன்றிவிடவும் முடியும்.

“அவர் எனக்காக நிரூபித்துக் காட்டி இருக்கிறார்,” நான் நினைத்தேன். “நான் அவ்விதமான யோக நிலையை அடைய முயல வேண்டும்.” கவனத்தைத் திசை திருப்பும் கணக்கற்றத் தொல்லைகள், இவ்வுலகில் அவைகளுக்குப் பஞ்சமே இல்லை — வண்டுகளின் ரீங்காரத்தைப் போல! சூழும் பகல் வெளிச்சம் போல! எதையுமே கண்டு கொள்ளாமல் ஓர் உண்மையான யோகி உயர் உணர்வு நிலையை அடைந்து அதில் லயித்துவிட முடியும். சமாதியின் முதல் (சவிகல்ப) நிலையில் ஒரு பக்தன் வெளி உலகத்துடன் தொடர்பு கொள்ளும் இந்திரிய உணர்வுகளை அடைத்து விடுகிறான். பிறகு அவனுக்கு, பண்டைய ஏடன்¹ நகரத்தை விடத் தெளிவான உள்வெளியின் ஒலிகளும் காட்சிகளும் பரிசாகக் கிடைக்கின்றன.

படிப்பினை அளிக்கக்கூடிய இக்கொசுக்கள் ஆசிரமத்தில் சீக்கிரத்திலேயே இன்னொரு பாடத்தையும் கற்பித்தன. அது மாலையின் இதமான அந்தி நேரம். குருதேவர் புராதனமான நூல்களை ஒப்புவமை இல்லாது விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். அவரது காலடியில் நான் முழு அமைதியுடன் அமர்ந்திருந்தேன். ஒரு முரட்டுத்தனமான கொசு அந்தச் சொற்பொழிவின் போது என் கவனத்தைச் சிதைக்கப் போட்டியிட்டது. அது என் தொடை மேல் தன் விஷத் தன்மையுள்ள தோலைத் துளைக்கும் ஊசியை செலுத்தவே, என் கை பதிலடி கொடுக்கத் தானாகவே எழும்பியது. கொல்லப் போவதை நிறுத்து! சரியான சமயத்தில் எனக்குப் பதஞ்சலியின் அஹிம்சையைப் (தீங்கின்மை)² பற்றிய சூத்திரம் நினைவிற்கு வந்தது.

“நீ ஏன் அந்த வேலையை முடிக்கவில்லை?”

“குருதேவா, கொல்வதை நீங்கள் ஆதரிக்கிறீர்களா?”

“இல்லை, ஆனால் உன் மனத்தில் நீ ஏற்கனவே மரண அடியைக் கொடுத்துவிட்டாயே.”

“எனக்குப் புரியவில்லை.”

“அஹிம்சை என்பதன் மூலம் பதஞ்சலி கூறியிருப்பது கொல்வதற்குள்ள விருப்பத்தை நீக்க வேண்டும் என்பது தான். என் மன ஓட்டத்தை ஸ்ரீ யுக்தேஸ்வர் ஒரு திறந்த புத்தகத்தைப் போலப் படித்தறிந்து விட்டார். இந்த உலகம் அஹிம்சையை உள்ளபடியே செயல்முறைக்குக் கொண்டு வர முடியாதபடி ஓர் அசௌகரியமான நிலையில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மனிதன் தீமை தரக்கூடிய ஜந்துக்களை முழுவதும் அழிக்கக் கட்டாயப் படுத்தப்படலாம். ஆனால் அவனுக்குக் கோபமோ விரோதமோ ஏற்பட வேண்டிய கட்டாயம் ஏதுமில்லை. மாயையின் சூழ்நிலையில் எல்லா ஜீவன்களுக்கும் சமமான அதிகாரம் உண்டு. படைப்பின் ரகசியத்தைக் கண்டறியும் ஞானிக்கு இயற்கையின் எண்ணற்ற குழப்பத்தைத் தரும் படைப்புகளுடன் சுமுகமாக வாழ முடியும். அழிவின் மேலுள்ள விருப்பத்தை வெற்றி கொள்வதனால் எல்லா மனிதர்களும் இந்த உண்மையை அறிய முடியும்.”

“குருதேவா, ஒரு கொடிய மிருகத்தைக் கொல்லாமல் மனிதன் தன்னை பலியாகக் கொடுத்துவிடலாமா?”

“கூடாது, மனித உடல் விலைமதிப்பற்றது. அதன் தனித்தன்மை பொருந்திய மூளையினாலும் முதுகுத் தண்டின் மையங்களினாலும் – அது மிக உயர்ந்த பரிணாம வளர்ச்சியைப் பெற்றுள்ளது. இவைகள் மூலமாக ஒரு முன்னேறிய பக்தனால் தெய்வீகத்தின் உன்னதமான தன்மைகளை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளவும் வெளிப்படுத்தவும் முடிகிறது. கீழ் நிலையிலுள்ள எந்த உயிரினத்திற்கும் அந்த வசதி இல்லை. மனிதன் ஒரு பிராணியையோ அல்லது உயிரையோ அவசியம் கொல்ல நேரும் பொழுது அவனுக்கு ஒரு சிறு பாவக்கடன் ஏற்படவே செய்கிறது என்பது உண்மை. ஆனால் புனித சாத்திரங்கள் மனித உயிரை அவசியமற்ற முறையில் இழப்பது கர்ம விதியைக் கடுமையாக மீறுவதாகும் என்று போதிக்கின்றன.”

நான் நிம்மதியுடன் பெருமூச்செறிந்தேன். ஒருவருடைய இயற்கையான உணர்வுகளுக்கு சமய நூல்களிலிருந்து பரிந்துரை இந்த மாதிரி கிடைப்பது என்பது எப்பொழுதும் ஏற்படுவதில்லை.

குருதேவர் எனக்குத் தெரிந்தவரை, ஒரு புலியின் அருகிலோ சிறுத்தையின் அருகிலோ இருந்ததில்லை. ஆனால் ஒரு தடவை ஒரு பயங்கரமான நல்ல பாம்பை அவர் எதிர் கொண்ட பொழுது அவர் அன்பினால் அதை வென்று விட்டார். இந்தச் சந்திப்பு குருதேவரின் கடற்கரையில் உள்ள பூரி ஆசிரமத்தில் நடந்தது. குருதேவரின் கடைசிக் காலத்தில் இளம் சீடனாயிருந்த பிரஃபுல்லா இந்தச் சமயத்தில் குருதேவருடன் இருந்தான்.

பிரஃபுல்லா என்னிடம் கூறியது: “ஆசிரமத்திற்கு அருகில் நாங்கள் வெளியில் அமர்ந்திருந்தோம். நான்கடி நீளமுள்ள ஒரு மிகப் பயங்கரமான நல்ல பாம்பு அருகில் தோன்றிற்று. எங்களை நோக்கிக் கோபத்துடன், விரிந்த படத்துடன் அது வேகமாக ஓடி வந்தது. குருதேவர் ஏதோ ஒரு குழந்தையை வரவேற்பது போல் ஒரு சிறு சிரிப்பு சிரித்தார். ஸ்ரீ யுக்தேஸ்வர் தாளலயத்துடன் கைகளைத் தட்டுவதைக³ கண்டதும் நான் மிகத் திகிலடைந்துவிட்டேன். அந்த பயங்கரமான விருந்தாளிக்கு அவர் விளையாட்டுக் காட்டிக் கொண்டிருந்தார்! நான் அப்படியே அமைதியுடன் அசையாமல் இருந்தேன். உள்ளுக்குள் மிகத் தீவிரமாக பிரார்த்தனைச் செய்து கொண்டிருந்தேன். அந்தப் பாம்பு குருதேவரின் அன்பால் கவரப்பட்டு, அவருக்கு வெகு அருகில் அசைவின்றி இருந்தது. அந்தப் பயங்கரமான படம் படிப்படியாக சுருங்கியது. அந்த நாகம் ஸ்ரீ யுக்தேஸ்வரின் பாதங்களுக்கிடையே நெளிந்து சென்று புதர்களில் மறைந்து போயிற்று.”

“ஏன் குருதேவர் கையசைத்துத் தாளமிட வேண்டும்? ஏன் பாம்பு அவரைக் கொத்தவில்லை என்பதெல்லாம் எனக்கு அப்பொழுது புரியவில்லை. நமது தெய்வீக குரு, எந்த உயிரி னத்திடமிருந்தும் தொல்லை ஏற்படக் கூடும் என்கிற பயப்படும் நிலையைத் தாண்டிவிட்டார் என்று இப்பொழுது அறிகிறேன்,” என்று பிரஃபுல்லா முடித்தான்.